De oude en aan

    stukken gezaagde

    de identiteits loze

    veel geplaagde,
     zijn liggen was

    voorgoed voorbij

    want een

    Timmerman zei;

    jij hoort bij Mij.

     Hij nam de planken

    voorzichtig mee

    en bracht ze

    in een andere

    omgeving en

    daar beleefde

    het aan zichzelf

    gestorven hout,

    de wedergeboorte

    van zijn ‘doods’

    beleving.

     

    Een nieuwe toekomst

    stond hem op

    te wachten

    en velen die hem

    waren voorgegaan

    kenden Timmermans

    gedachten.

     

    En met grote

    voorzichtigheid

    werd de boom

    bestemd tot

    een instrument

    van ‘vrolijkheid’.

     

    Na vele uren

    van zorgvuldige

    bewerking kwam

     er eindelijk

    erkenning, want

    het zo gekwetste

    hout werd

    zó mooi,

    men noemde

    haar ‘viool’.


    • Waardering
    • Hoeveel sterren geeft u dit artikel?