Onderstaand gedichtje ontstond in mijn vakantie.

Het mooie is deze vrucht zit bomvol vitamine C. mooi te zien op deze foto**. Dit lampionnetje daar heb ik iets mee. Een oom van mij en zijn vader kweekten ze. Ik denk er altijd aan hoe mooi oranje ze waren. Menig keertje als klein meisje in Apeldoorn geweest. Als ze er waren, kregen we er altijd een paar takjes mee. Bij mijn oom Jan en tante Geert op verjaardagen, mocht ik een gebakje kiezen meest koos ik een soes of slagroomhoorn met een glaasje limonade. Soms kreeg ik een mini glaasje advocaat met slagroom.

Mijn oom een neef van mijn moeder is inmiddels 96 jaar. Op vakantie afgelopen juni waren we bij hem in de buurt. Park de Heideheuvel. Ik ben op de eerste de beste dag gevallen. Uitgegleden over een dennenappel. Kon niet fietsen. Mijn arm was zwaar gekneusd. En liep een fikse knieblessure op. Het mooie was we zaten in een huis speciaal op kinderen afgestemd een last minute. Ja dat was best even slikken maar er ontstond een mooi gedicht en er kwam rust in mij hoofd. Elke dag bij het ontwaken een vogelkoor.

Zo hadden we een rugzakje gekregen, met krijtjes en kleurtjes en twee grote dobbelstenen. Wonderwel kwam dit rugzakje met inhoud voor mij heel goed van pas! Heb mijn boek, ‘Knielen op een bed violen’, uitgelezen. Had het achteraf al eens gelezen wat zo mooi was ik kon het mij pas herinneren tijdens het lezen en nu, lande het beter. Het gaat weer een stuk beter, maar had beter mijn rollator mee kunnen nemen die ik had aangeschaft in maart. Toen was ik ook gevallen, de straten in Spijkenisse zijn hopeloos verzakt. En ik was toen net hersteld van hielspoor dus was blij weer eens lekker de pas erin maar ja… Mijn wandelstokken, welke we bij ons hadden deden goede dienst.

Ik wist niet wat mij overkwam meest als ik naar de Veluwe ga regent het. Nu was het extreem droog en zomers warm. Nieuwe energie opdoen, je accu opladen. Verstandelijk/lichamelijk beperkte medemensen geven en hebben mij inzicht gegeven, wat werkelijk van waarde is. Een kostbaar geschenk! Nieuwe energie opdoen, je accu opladen, contact krijgen, elkaar aanvoelen. Door zijn Woord aan ons gegeven. Ieder is anders ieder beleeft anders maar die klik dat vonkje dat overspringt naar je innerlijk een gevoel van erbij horen geeft energie om verder te gaan.

Je hebt er niet altijd een gezicht bij nodig. Dat heb je eigenlijk ook niet bij de mensen vanuit de Bijbel. Niet zien en geloven hoe voelt dat? Dat kan je niet vertellen het is een gevoel in je diepste innerlijk. Die verbondenheid is kostbaar een schat van ongekende waarde welke we met elkaar mogen delen.

Gelijkgestemd wil niet zeggen dat je allemaal hetzelfde bent neem een koor geen stem is precies gelijk. De sopraan zingt de melodie. Je hebt ze hoog en laag. Maar je hebt een dirigent nodig, deze hoeft geen zangtalent te zijn maar hij/zij moet wel gevoel hebben voor muziek. Zijn weg volgen ieder met zijn/haar talent de tegenstem in je zelf ontdekken om samen op pad te gaan naar de stip op de horizon.

Hier mijn gedicht

Lampionnetje.
Zijn licht schijnt in eeuwigheid.
Zijn kracht verborgen
binnenin.
Omvat door vurig, oranje- rood.
Gezaaid keer op keer vanuit.
Zijn hart en ziel omgord door
Ragfijn kantwerk beschermd.

Bevrijd, uitziend naar het Licht.
Dat nooit meer dooft tot
De dag dat Hij wederkomt.

9 - 7- 2018

Met vriendelijke groet - Marijke van Doorne

Reacties graag via contact. Wij sturen het door, bedankt Fred

** Om technische redenen kunnen we helaas nog geen Foto’s plaatsen, wordt wel aan gewerkt.